او هرگز نمیداند

نگاهش میکنم شاید بخواند از نگاهم که او را دوست میدارم

به برگ گل نوشتم من که او را دوست میدارم ولی افسوس

او برگ گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند

به مهتاب گفتم ای مهتاب سلام من رسان و گو که او را دوست میدارم

صبا را دیدم وگفتم صبا دستم به دامانت بگو از من به دلدارم که اورا دوست میدارم

کنون وامانده از هر جا یکی را دوست میدارم ولی افسوس

او هرگز نمیداند!