لاله قراری
شنبه 1 مهر 1391
ما اهل دلیم اشاره را می فهمیم رازِ شبِ بی ستاره را می فهمیم
با زمزمه آشناتریم از هر کس زیر و بم استعاره را می فهمیم
با آینه ی شکسته نسبت داریم تصویرِ هزارپاره را می فهمیم
بیگانه نه ایم با کلام قرآن خوب و بد استخاره را می فهمیم
با پنجره های بسته عادت داریم از روزنِ شب نظاره را می فهمیم
بر اوجِ بلندِ فاجعه ـ معنای لب بستنِ سنگواره را می فهمیم
در روزِ بلا گِله نداریم از درد کوتاهی ِ دستِ چاره را می فهمیم
از پشتِ نمازِ بی تیمم ـ حتی تسبیح شرابخواره را می فهمیم
استادن و تا همیشه پا گز دادن سرسختیِ سنگِ خاره را می فهمیم
در چترِ هزار پرده لاپوشانی رسوایی آشکاره را می فهمیم
با منبع نور از همه یک رو تر گرمایِ تنِ شراره را می فهمیم
بذریم، اگرچه خاک بر سر ـ اما برخاستنِ دوباره را می فهمیم
یک عمر رفیق اهلِ صحبت بودیم از اهلِ ریا کناره را می فهمیم
با عاطفه ارتباطمان تنگاتنگ ما اهلِ دلیم اشاره را می فهمیم
با پنجره های بسته عادت داریم از روزنِ شب نظاره را می فهمیم
بر اوجِ بلندِ فاجعه ـ معنای لب بستنِ سنگواره را می فهمیم
در روزِ بلا گِله نداریم از درد کوتاهی ِ دستِ چاره را می فهمیم
از پشتِ نمازِ بی تیمم ـ حتی تسبیح شرابخواره را می فهمیم
استادن و تا همیشه پا گز دادن سرسختیِ سنگِ خاره را می فهمیم
در چترِ هزار پرده لاپوشانی رسوایی آشکاره را می فهمیم
با منبع نور از همه یک رو تر گرمایِ تنِ شراره را می فهمیم
بذریم، اگرچه خاک بر سر ـ اما برخاستنِ دوباره را می فهمیم
یک عمر رفیق اهلِ صحبت بودیم از اهلِ ریا کناره را می فهمیم
با عاطفه ارتباطمان تنگاتنگ ما اهلِ دلیم اشاره را می فهمیم
برچسب ها: ما اهل دلیم اشاره را می فهمیم
| | نسخه قابل چاپ | تعداد بازديد : 30 |
| 