بیا ای همنشین ! شاید که امشب                    شبِ یلدا سحر را باز بیند 

پریدی مرغکم از بامِ خانه                   مرا با غصّه ها همخانه کردی 

و بامِ خانه چون اشکم فرو ریخت         تو این کاشانه را ویرانه کردی

عنایت کن، شبی با آب تعمید            دلم را مسح کن در بیشه ی خواب

منم آن لاله، کاو را باد برده              قرارم نیست در کف، طاقتی نیست 

بیا تا روزهای واپسین را                        کنارم باشی اِی یارِِخیالی! 

بیا تا آخرین جامِ نفس را                      ز دستِ اوّلین ساقی بنوشم 

  بیا تا آخرین کاشانه ی من                    میانِ خاکِ آغوشِ تو باشد